Μουσική και ζωγραφική

Η μουσική εισέρχεται ρητά στο έργο του Augusto Oppo μέσω έργων τεκμηριωμένων σε σχέση με συνθέτες όπως ο Bedřich Smetana και ο Mozart. Στον τρέχοντα κατάλογο, το Omaggio a Mozart διατηρεί τον τίτλο του δημιουργού, ενώ οι ονομασίες που παραπέμπουν στον Smetana είναι καταγεγραμμένες ως εκδοτικοί τίτλοι του Αρχείου και δεν μπορούν, από μόνες τους, να αποδείξουν μια πρόθεση του καλλιτέχνη. Αυτές οι αναφορές επιτρέπουν τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ εικόνας και χρονικότητας χωρίς να προϋποθέτουν μια κατά γράμμα μετάφραση της μουσικής στη ζωγραφική.

Ένας πίνακας είναι ταυτόχρονος, ενώ η μουσική εκτυλίσσεται στον χρόνο. Ωστόσο, η επανάληψη, το διάστημα, η παύση, η παραλλαγή και η επιστροφή μπορούν να περιγράψουν ορισμένες οπτικές οργανώσεις. Μια μορφή που επανεμφανίζεται, μια ακολουθία χρωματικών πεδίων ή μια διακοπή μπορούν να παράγουν έναν ρυθμό αντιληπτό από το βλέμμα.

Στις συνθέσεις του Oppo το χρώμα συμμετέχει συχνά σε αυτή τη διαδοχή. Πιο πυκνές και πιο ήρεμες ζώνες, τονισμοί και διαστήματα, μορφές που αλληλοκαλούνται από απόσταση οικοδομούν μια εσωτερική χρονικότητα. Το βλέμμα διατρέχει την επιφάνεια.

Η σχέση με τη μουσική συναντά άλλα χαρακτηριστικά της έρευνάς του: σύνθεση, σχεδιασμό, ισορροπία και παραλλαγή. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να διακρίνουμε τι τεκμηριώνουν οι τίτλοι από ό,τι ερμηνεύει η κριτική. Μια τεκμηριωμένη αναφορά στον Mozart ή τον Smetana αποδεικνύει την ύπαρξη της πολιτισμικής αναφοράς· δεν αποδεικνύει ότι κάθε μορφή αντιστοιχεί σε μια νότα, μια συγχορδία ή μια ακριβή μουσική δομή.

Η μουσική προσφέρει επομένως ένα κλειδί ανάγνωσης, όχι έναν κώδικα προς αποκρυπτογράφηση.

Η τεκμηρίωση της έκθεσης του Armonie επιτρέπει ένα περαιτέρω βήμα. Στο κείμενο που διατηρείται από το Αρχείο, ο Oppo ορίζει τη μουσική ως μια καθοριστική εκφραστική μορφή και δηλώνει ότι επιδίωξε μια μεταφορά μεταξύ μορφής-χρώματος και μουσικής. Στο ίδιο έγγραφο αναγνωρίζει άνισα αποτελέσματα και μια ταλάντευση μεταξύ παραστατικότητας και αφαίρεσης: μια αυτόγραφη επιφύλαξη που εμποδίζει την αντιμετώπιση των έργων ως οπτικών ισοδυνάμων παρτιτουρών.

Οι συγκρίσεις με τον Klee και τον Kandinsky γεννιούνται από αυτόν τον τεκμηριωμένο πυρήνα, αλλά παραμένουν κριτικές συγκρίσεις. Δεν προκύπτουν επί του παρόντος επαρκή στοιχεία για να επιβεβαιωθεί άμεση μελέτη ή επιρροή. Το δοκίμιο Ζωγραφική και μουσική στον εικοστό αιώνα διακρίνει πηγές, τίτλους και ρυθμικές οργανώσεις· οι φάκελοι για τον Klee και Kandinsky διευκρινίζουν επίσης τις διαφορές.