Η πόλη χωρίς κατοίκους

Η πόλη χωρίς κατοίκους διατηρεί κίονες, περάσματα και σκιές, σαν θέατρο μετά την τελευταία παρουσία. Η σύνθεση αναπτύσσει ένα αφηρημένο περιβάλλον σε λευκό, μαύρο και πολυάριθμες διαβαθμίσεις του γκρι. Κατά μήκος του αριστερού περιθωρίου και στην ανώτερη ζώνη υψώνονται στενές μορφές που μοιάζουν με στύλους ή λεπίδες· στο κέντρο κυριαρχεί ένα μαύρο κυλινδρικό και επιμήκες στοιχείο, πλαισιωμένο από μια λεπτή ανοιχτόχρωμη πλάκα που φαίνεται από την ακμή της. Προς τα δεξιά, μεγάλα λευκά κενά σφηνώνονται ανάμεσα σε σκοτεινά σώματα, αιωρούμενα περιγράμματα και μικρούς στρογγυλεμένους όγκους, δημιουργώντας βάθος μέσω της επικάλυψης. Ο στιγματισμένος κόκκος εξομαλύνει τις επιφάνειες, αλλά τα συμπαγή μαύρα και τα καθαρά λευκά διασπούν τη συνέχειά τους. Το αποτέλεσμα είναι ένας αυστηρός και ασύμμετρος χώρος, αρθρωμένος από την αντίθεση ανάμεσα σε πυκνές κάθετες γραμμές και φωτεινά κενά.