Αστικό πέρασμα

Ο δρόμος ανοίγεται στο προσκήνιο και οδηγεί προς μια μακρόσυρτη βιομηχανική αρχιτεκτονική, αλλά η θέα δεν επιδιώκει την τοπογραφική ακρίβεια. Στέγες, προσόψεις και στοές ανάγονται σε ζώνες, ενότητες και χρωματικές παύσεις· ο πράσινο-γκρι ουρανός βαραίνει τη σκηνή, ενώ ένα κιτρινοπράσινο ίχνος διασχίζει τα καφέ χρώματα του εδάφους και φέρνει φως προς το κέντρο. Με χρονολογία 1961, το έργο τεκμηριώνει μια πρώιμη φάση της έρευνας του Augusto Oppo: το πραγματικό είναι ακόμη αναγνωρίσιμο, αλλά επιλέγεται ήδη μέσα από τη μνήμη και ανακατασκευάζεται σύμφωνα με μια αυτόνομη τάξη. Ο δρόμος γίνεται έτσι εμπειρία απόστασης, αναμονής και μεταμόρφωσης, όχι απλή πρόσβαση σε έναν τόπο.