Ukośna partytura

Przekątne płyną nieprzerwanie, lecz kolor wprowadza pauzy i odchylenia o niemal muzycznym charakterze. Niewielką pracę z 1985 roku przecinają na całej powierzchni ukośne pasma, wznoszące się od lewej ku prawej pod stałym kątem. Błękity, fiolety, zielenie, żółcienie i krótkie czerwone akcenty przeplatają się w pasach o różnej szerokości i intensywności, niekiedy nakładających się na siebie lub przerywanych wąskimi jasnymi odstępami. Faktura zagęszcza się zwłaszcza w dolnej połowie, gdzie ciemne kolory nabierają większego ciężaru, podczas gdy u góry przeważają jaśniejsze błękity i zielenie. Brak wyodrębnionego centrum kieruje uwagę na ciągłość rytmu, wewnętrzne odchylenia oraz różnice między wyraźną kreską a rozmytym przejściem tonalnym.