Alcuni fastidi

Jasne pola delikatnie zderzają się ze sobą, a właśnie na ząbkowanej krawędzi ujawnia się niepokój. Na tle podzielonym między fiolet, bladożółty i błękit nakładają się dwie duże, kanciaste konfiguracje, rozdzielone, a zarazem połączone białym zygzakowatym konturem. Po lewej purpurowa masa o ząbkowanym brzegu wznosi się od krawędzi; w centrum i po prawej różowe, liliowe i ciemnoniebieskie formy sugerują profile i zgięte kończyny, pozostają jednak sprowadzone do autonomicznych plam barwnych. Ukośna linia w kolorze ochry przecina dolną strefę, a załamana czerwona strzałka wprowadza w nią akcent kierunkowy. Kontrast między postrzępionymi konturami a rozległymi płaszczyznami nadaje obrazowi napięcie, zawieszając go między rozpoznawalnością ciał a konstrukcją czysto kolorystyczną.