Planeta dotyku

Z szarego dysku wyłania się twarz-terytorium, dotykowa planeta naznaczona wypukłościami i zagłębieniami. Duży szary dysk mieści w centrum szereg nałożonych na siebie form, przypominających prostokąty i trapezy o miękkich krawędziach. Wewnętrzne masy przechodzą od ciemnej szarości do brązu i mają subtelne różowe akcenty, a jaśniejszy pierścień na obrzeżu podąża za kolistym konturem, urywając się w kilku miejscach. Laserunki, plamy i drobne otoczki sprawiają, że powierzchnia przypomina osad, nie zacierając przy tym pasowej struktury. Centralna figura zdaje się jednocześnie wysuwać do przodu i zapadać w dysk: łagodny kontrast osłabia rozdzielenie płaszczyzny, bryły i odcisku, skupiając obraz na powolnych przejściach tonalnych.