Architektura pustki

Przestrzeń otwiera się poprzez błękitne i szare płaszczyzny, a centralna pustka staje się jej właściwą architekturą. Szare i niebieskie płaszczyzny, o odcieniach od niemal bieli po czerń, zaginają się i zbiegają ku niewielkiemu obszarowi pośrodku. Duże trójkąty zajmują narożniki i nakładają się na siebie niczym pozaginane powierzchnie; bardzo ciemna niebieska masa wznosi się od dolnej krawędzi, podczas gdy jasny klin opada z góry i styka się z krótką szczeliną. Punktowa faktura zmiękcza przejścia, lecz ostre krawędzie zachowują wyrazistość konstrukcji. Obraz tworzy iluzję wielościennej bryły, nie ustalając jej orientacji: wklęsłość i wypukłość, otwarcie i zamknięcie zdają się występować naprzemiennie wokół tego samego węzła.