Teatro delle forme: สิบสองช่องแห่งการเคลื่อนไหวในงานของออกุสโต อ็อปโป

การอ่านเชิงวิจารณ์

ระเบียน Teatro delle forme แสดงพื้นที่สิบสองช่องเรียงเป็นสามแถวสี่คอลัมน์ แต่ละช่องมีรูปทรงเข้มบนพื้นหลังที่เปลี่ยนไป: เหลือง ชมพู ฟ้าอ่อน เขียวน้ำทะเล ม่วงอ่อน และเทาสลับกันโดยไม่มีลำดับสีที่สม่ำเสมอ บางรูปทรงชวนให้นึกถึงร่างกายที่บิดตัวหรือพุ่งออกไป บางรูปทรงใกล้เคียงรอยเส้นแบบอักษรประดิษฐ์ ตารางช่วยให้เปรียบเทียบกันได้ แต่ไม่ได้กำหนดเรื่องราวแน่ชัดให้ต้องอ่านจากซ้ายไปขวา พลังของรูปทรงเกิดจากการเปลี่ยนท่าทางและน้ำหนักภายในขอบที่ยังมองเห็นได้

แถวแรกเปิดความต่างชัดเจนทันที ช่องหนึ่งมีรูปดำเหมือนก้มอยู่ใต้ก้อนสีน้ำเงิน อีกช่องหนึ่งเหมือนยกตัวขึ้นระหว่างชมพูกับเทา ถัดไปทางขวาเส้นโค้งกว้างกินพื้นที่สีเหลืองและรูปขาวตัดผ่านสีดำ แถวที่สองเปลี่ยนจังหวะไปสู่การบิดตัวที่กระชับกว่าและความตัดกันแรงระหว่างเงารูปกับพื้นสีอ่อน ในแถวสุดท้ายร่างเหล่านั้นดูเหมือนยืดยาวหรือร่วงลงอีกครั้ง ไม่จำเป็นต้องกำหนดการกระทำของมนุษย์อย่างเฉพาะเจาะจงให้ทุกรูป งานยังทำหน้าที่ได้เมื่อเราตามเพียงทิศทาง การสะดุด และการกลับมาของสีดำ

ขอบของแต่ละช่องไม่เหมือนกรอบที่เครื่องจักรขีด เส้นแบ่งดูเหมือนลากด้วยมือ มีความต่างเล็กน้อยทั้งความหนาและความตรง แต่ละช่องจึงเป็นอิสระได้บางส่วนพร้อมกับเป็นส่วนของพื้นภาพเดียวกัน การซ้ำของรูปทรงเข้มสร้างความเชื่อมโยงข้ามระยะ: โค้งในแถวบนตอบรับการบิดตัวด้านล่าง และเส้นทแยงที่บอกเป็นนัยทางซ้ายก็สะท้อนในช่องไกลออกไป สายตาเดินหน้าแล้วถอยกลับเหมือนอ่านโน้ตเพลงที่เปิดให้ไล่ตามได้หลายลำดับ

สีไม่ได้เป็นฉากหลังกลาง ๆ ท่าทางสีดำบนเหลืองดูคมและเร็วกว่า บนชมพูจางดูมีร่างกายมากกว่า ส่วนบนฟ้าหรือเขียวน้ำทะเลอาจกลายเป็นรอยที่จมในพื้นที่ อุณหภูมิสีที่ต่างกันจึงเปลี่ยนวิธีอ่านรูปทรงตระกูลเดียวกัน บางครั้งพื้นสว่างแทรกเข้าในเงารูปและทำลายความแน่นของมัน อ็อปโปไม่ให้ชุดภาพกลายเป็นรายการเงารูปอันเหมือนกันหมด แต่ละช่องเปิดความสัมพันธ์ระหว่างรูปคนกับสภาพแวดล้อมทางสีอีกครั้ง โดยคงจังหวะรวมของตารางที่จำได้

มุมล่างขวาเห็นตัวเขียนวันที่ 14.12.97 ระเบียนระบุขนาด 37 × 26 ซม. และไม่มีข้อมูลเทคนิคในเอกสาร Teatro delle forme เป็นชื่อในบัญชีของหอจดหมายเหตุ ยังไม่มีหลักฐานว่าเป็นชื่อที่ศิลปินเลือก คำนี้ชวนให้นึกถึงฉากหมู่ แต่ไม่มีตัวละครที่ระบุตัวได้หรือการแสดงละครที่มีหลักฐาน ควรกล่าวให้ตรงกว่าว่าเป็นโครงสร้างที่จัดฉากให้รูปทรงเคลื่อนไหว ภาพถ่ายเปิดให้สังเกตผังและความตัดกัน ไม่เปิดให้สรุปวัสดุหรือเจตนาเล่าเรื่องของแต่ละช่อง

ประเด็นเชิงวิจารณ์

การเปรียบเทียบกับ Finestra interiore ซึ่งระบุปี 1997 เช่นกัน ช่วยให้เห็นบทบาทต่างกันของตาราง ในงานนั้นแถบสีเทาเปิดพื้นที่ที่มีรอยเพียงไม่กี่แห่ง ภายใต้ชุดสีสงบและความรู้สึกเหมือนอยู่ตรงธรณี Teatro delle forme เพิ่มจำนวนช่อง เปลี่ยนสีทุกครั้งที่สายตาย้าย และดันสิ่งปรากฏเข้มที่ดูเหมือนเคลื่อนอยู่ขึ้นหน้า การแบ่งพื้นภาพแบบเดียวกันจึงอาจทำให้เกิดความรวมศูนย์และความทึบ หรือเกิดจังหวะและการเทียบเคียง ความใกล้กันของปีทำให้เปรียบเทียบได้ แต่ไม่พิสูจน์ว่ามีชุดผลงานที่วางแผนไว้

Figure in controcanto ปี 1987 เสนอความหลากหลายอีกแบบ เงารูปสว่างและเข้มปรากฏบนพื้นสีเขียวกับม่วงต่อเนื่อง ไม่มีช่องแบ่งให้แยกกัน ใน Teatro delle forme แต่ละสิ่งปรากฏมีพื้นที่สีของตนเอง ทว่าการแยกกันนี้กลับทำให้บทสนทนาระหว่างตำแหน่งชัดขึ้น งานแรกสร้างเสียงประสานด้วยการซ้อนทับ งานหลังด้วยลำดับ การเทียบนี้ไม่ได้หมายถึงตัวละครเดียวกันหรือเรื่องที่เกิดซ้ำ แต่แสดงว่าอ็อปโปทำให้รูปคนซ้ำกันทำงานด้วยเครื่องมือเชิงพื้นที่ที่ต่างกันมาก

ชีวประวัติฉบับขยาย บันทึกงานกราฟิกและออกแบบของอ็อปโปควบคู่กับจิตรกรรม การควบคุมหน้ากระดาษเห็นได้จากการจัดสิบสองพื้นที่ แต่ไม่อาจย่อรูปทรงเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ของชุดอักษรที่รู้จัก บริบทชีวิตช่วยให้เข้าใจความสนใจต่อจังหวะและโครงสร้าง แต่หากไม่มีแหล่งข้อมูลก็ไม่ควรเรียกงานนี้ว่าสตอรีบอร์ด แผ่นเตรียม หรือแผนการแสดง เงารูปอยู่ระหว่างร่างกายกับร่องรอย เพราะหน้าที่ของมันไม่ได้ถูกคำบรรยายในภาพหรือเอกสารภายนอกกำหนดไว้

ภาพถ่ายทอดความสัมพันธ์ของสีและการจัดวางได้ชัด แต่กำหนดกระบวนการด้านวัสดุไม่ได้ ระเบียนไม่บันทึกเทคนิค และการดูของจริงอาจเผยคุณภาพพื้นผิวอื่น แม้แต่วันที่เห็นก็ระบุสิ่งที่ถูกเขียนบนงาน ไม่ใช่ระยะเวลาที่ใช้สร้าง ข้อจำกัดเหล่านี้ไม่ได้ขัดขวางการประเมินเชิงวิจารณ์ ประเด็นสำคัญคือโครงสร้างซ้ำเลี่ยงความจำเจด้วยการเปลี่ยนท่าทาง สัดส่วน และน้ำเสียงสีอย่างไร การอธิบายพลวัตนี้มีฐานแน่นกว่าการยัดเรื่องราวที่อ่านจากภาพไม่ได้อย่างมั่นใจให้แต่ละช่อง

การประเมิน

Teatro delle forme ได้ผลเพราะตารางทำให้ความต่างเทียบกันได้โดยไม่ลบทิ้ง แต่ละช่องชวนให้ดูเป็นรายส่วน แต่ภาพก็ขอให้ย้ายไปช่องข้าง ๆ แล้วกลับมา รูปทรงสิบสองแบบไม่เท่ากัน บางอันเต็มช่อง บางอันเพียงผ่านช่อง บางอันเหมือนยึดติดที่ด้านล่าง บางอันงอขึ้นสู่ขอบบน ความหลากหลายนี้ประคองจังหวะรวม ตารางกำกับองค์ประกอบ แต่พลังของเงารูปก้าวพ้นความสม่ำเสมอที่โครงสร้างทำให้คาดหวังอยู่เสมอ

ชุดสีขยายความรู้สึกเคลื่อนไหว สีดำมีน้ำหนักไม่เท่ากันตามพื้นซึ่งรับมันไว้ และช่องขาวหายากก็ทำให้ความต่อเนื่องขาดลง เหลืองทำให้บางช่องสว่าง ชมพูทำให้รูปคนที่อาจมองเห็นคลุมเครือกว่าเดิม เขียวน้ำทะเลให้จังหวะพักอันเย็น ไม่มีสีใดครองทุกแถว พื้นภาพอ่านเป็นชุดน้ำหนักเน้น ไม่ใช่ลำดับสีตายตัว การใช้สีแบบนี้กันไม่ให้ช่องที่ซ้ำกลายเป็นเพียงแบบฝึกหัดกราฟิก และปล่อยให้แต่ละรูปทรงมีตัวตนทางสายตาของตน

ชื่อที่หอจดหมายเหตุใช้ชวนเชื่อหากเข้าใจ “โรงละคร” ว่าเป็นพื้นที่แห่งการปรากฏ ไม่ใช่การอ้างถึงละครเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เงารูปดูเหมือนเข้าช่อง เปลี่ยนท่า หายไป แล้วกลับมาโผล่ที่อื่น แต่ไม่มีตัวเอกที่ระบุตัวได้เดินผ่านทุกช่อง และไม่มีลำดับเรื่องที่ต้องตาม ผู้ชมสร้างทางเดินของตนระหว่างท่าทาง งานจึงยังเปิดกว้าง แม้จะมีโครงสร้างที่นับได้ชัดที่สุดแบบหนึ่งในกลุ่มนี้ คือหน่วยภาพสิบสองหน่วยที่ถ่วงดุลอย่างไม่มั่นคงระหว่างความเป็นอิสระกับความสัมพันธ์

ในผลงานของออกุสโต อ็อปโป Teatro delle forme แสดงประสิทธิภาพของรูปคนที่ทำซ้ำในฐานะจังหวะทางสายตา ปีและขนาดมีบันทึก เทคนิคไม่มีข้อมูล และชื่อมาจากหอจดหมายเหตุ การประเมินอาศัยภาพถ่ายได้: ตารางสามแถว ความต่างของสี เงารูปดำ และการเปลี่ยนท่าที่ทำให้ช่องสนทนากัน งานไม่ได้ขอให้ถอดรหัสฉากสิบสองฉาก แต่ให้เห็นว่าหลักรูปทรงเดียวกันเปลี่ยนอย่างไรเมื่อพื้นที่ของมันเปลี่ยน ความชัดของส่วนรวมกับอิสระของรายละเอียดเกื้อหนุนกัน ทำให้องค์ประกอบอ่านได้และกลับมาดูได้ไม่รู้จบ