Ceramiche da rivestimento: รูปเจ็ดรูปบนตารางช่อง

การอ่านเชิงวิจารณ์

ระเบียน Ceramiche da rivestimento บันทึกว่าแผงนี้ได้รับว่าจ้างในปี 1970 สำหรับอาคารชุดที่ Via Diaz 5 ในซัสซารี และมีลายเซ็นของออกุสโต ซัลวาตอเร ออปโปกับอิตาโล โมโตรนี ภาพถ่ายในสถานที่แสดงผลงานอยู่ท่ามกลางผิวกรุไม้และบริเวณสัญจร ซึ่งเป็นเงื่อนไขสำคัญในการอ่าน มันไม่ใช่ภาพแขวนบนผนังว่าง แต่เป็นภาพประกอบจากแผ่น 104 ชิ้น เรียงแถวละแปดและสูงสิบสามแถว สำหรับผู้เดินผ่าน พื้นขาวและรอยต่อสม่ำเสมอประสานรูปคล้ายนกเจ็ดรูป ตารางยังมองเห็นได้ แต่ไม่ได้ตัดการเคลื่อนไหวของเค้าโครงที่ข้ามช่องไป

มุมบนซ้ายมีลำตัวใหญ่สีเขียวรองรับส่วนสีน้ำเงินกว้างกลม หัวที่เข้มและกระชับกว่ายื่นเข้าหากลางภาพ ฝั่งตรงข้ามเป็นรูปสีฟ้าที่คอตั้งตรง มีวงกลมเข้มเล็ก ๆ ใกล้ยอดและรอยขาวบนอก หางแผ่ออกทางขวาเป็นรูปเรขาคณิตสีน้ำเงิน สลับองค์ประกอบสีเขียวเล็กสามจุด สองรูปแรกไม่ได้วางแยกเป็นตราสัญลักษณ์ มวลของมันกินพื้นที่หลายแผ่น เคลื่อนเข้าหากัน และเว้นช่องขาวกับเฉดเหลืองน้ำตาลไว้ระหว่างกลาง ความสัมพันธ์ระหว่างเส้นรอบรูปที่ต่อเนื่องกับผิวที่ถูกแบ่งช่องเผยให้เห็นขนาดการออกแบบของแผงทันที

แถบกลางเปลี่ยนเป็นสีอุ่น รูปเหลืองดำโค้งไปทางซ้าย ขณะที่รูปเหลืองที่เพรียวกว่าอยู่ตรงกลาง ทางขวามีลำตัวดำขนาดใหญ่ถูกพื้นที่เหลืองสว่างพาดผ่าน และจบด้วยหางเกือบเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า รายละเอียดบางอย่างชวนให้นึกถึงตา จะงอยปาก และขน ส่วนอื่นยังเป็นรอยตกแต่งที่ยากจะกำหนดเป็นกายวิภาคแน่นอน องค์ประกอบไม่ได้มุ่งจำแนกชนิดสัตว์ รูปพอให้ชวนคิดถึงนกหัวโตหรือแม่ไก่ตัวเล็ก และอิสระพอจะกลายเป็นจังหวะสี ความต่างด้านขนาด ความเอียง และความหนาแน่นช่วยไม่ให้ตารางกลายเป็นแถวหน่วยซ้ำกันอย่างน่าเบื่อ

ด้านล่างมีรูปที่อ่อนกว่าสองรูปคลายความหนาแน่นของแถบกลาง ทางซ้าย เค้าโครงเขียวขาวก้มคอเหนือร่างสีเข้ม ทางขวาเหลือรูปที่เลือนกว่ามาก เกิดจากเหลืองกับเทาจาง ๆ ความต่างระหว่างสัตว์ที่ยังพอจำได้กับร่องรอยเกือบสลายเปลี่ยนจังหวะการมอง จากบนลงล่าง ภาพเคลื่อนจากร่างสีชัดไปสู่การปรากฏที่โปร่งกว่า นี่ไม่ใช่เรื่องเล่ามีต้นและจบ แต่เป็นการปรับระดับความเข้มทางสายตา แถบขาวสุดท้ายซึ่งมีลายเซ็นและปีให้ช่วงพักแก่องค์ประกอบก่อนถึงขอบจริงของผิวบุ

รอยต่อแนวตั้งและแนวนอนตัดผ่านแต่ละรูปโดยไม่ทำให้เค้าโครงรวมขาด เส้นโค้งสีเขียวอาจเริ่มบนแผ่นหนึ่ง เปลี่ยนความเข้มบนแผ่นถัดไป แล้วต่อไปอีกฝั่งของเส้นเข้ม ดังนั้นตารางจึงเป็นส่วนหนึ่งของการอ่าน ไม่ใช่เพียงข้อกำหนดงานก่อสร้าง ปื้นสีไล่ระดับไม่ได้ระบายทุกแผ่นจรดขอบ แต่มักเหลือขาวล้อมรูปให้พื้นผิวยังมีที่หายใจ ภาพระยะใกล้เผยระดับความโปร่งต่างกันและลายเล็กภายใน สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เครื่องประดับเติมลงบนภาพที่เสร็จแล้ว แต่ช่วยพาภาพจากขนาดแผ่นเดี่ยวไปสู่ทั้งผนัง

ระเบียนระบุแผ่นละ 19 × 19 ซม. และขนาดรวมที่คำนวณได้ 152 × 247 ซม. โดยไม่รวมรอยต่อ วัสดุระบุว่าแก้วหรือเซรามิก ขณะที่คำบรรยายใช้คำว่าแก้วเซรามิก จึงต้องคงความระมัดระวังเรื่องการจำแนกเทคนิค ลายเซ็นในภาพถ่ายมีทั้ง A. Oppo และ I. Motroni ตามด้วยปี 1970 ชื่อ Ceramiche da rivestimento เป็นชื่อที่จดหมายเหตุใช้ ไม่พบหลักฐานว่าเป็นชื่อที่ศิลปินตั้งเอง ข้อมูลเหล่านี้ป้องกันการเหมาผลงานให้ออปโปคนเดียว หรือมองแผงเป็นภาพบนขาตั้ง อัตลักษณ์ของมันเกิดจากการทำงานร่วมกัน หน่วยแผ่น และที่ตั้งทางสถาปัตยกรรม

ประเด็นวิจารณ์

การเทียบหัวข้อกับ Pesce volante ทำให้เห็นวิธีจัดการรูปสัตว์สองแบบในกลุ่มผลงาน ปลาซึ่งยังไม่ทราบปีรวมสีน้ำเงิน ดำ และแสงอุ่นเป็นมวลเดียวบนพื้นฟ้า แต่แผง Via Diaz กระจายรูปคล้ายนกบนตารางขาว และเปลี่ยนสีจากแถบหนึ่งไปอีกแถบหนึ่ง ความคล้ายไม่ได้หมายถึงสัตว์ชนิดเดียวกันหรือเทคนิคเดียวกัน แต่เป็นอิสระในการเปลี่ยนรูปสิ่งมีชีวิตให้เป็นโอกาสจัดพื้นที่สี เส้นรอบนอก และการเคลื่อนไหว ขณะที่ Pesce volante อัดพลังไว้ในร่างเดียว ออปโปกับโมโตรนีสร้างจังหวะหลายเสียงที่ต้องอ่านได้ในระยะของผู้เดินผ่าน

Mosaico di luce ลงปี 1984 เป็นจุดเทียบความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยกับภาพ พื้นที่ภายในงานนั้นแบ่งเป็นสามเหลี่ยมและสี่เหลี่ยมภายใต้กรอบที่วาดขึ้น ส่วนใน Ceramiche da rivestimento ตารางไม่ได้ถูกแสดงแทนเพียงอย่างเดียว เพราะตรงกับขอบจริงของแผ่น แผงปี 1970 ให้รูปสัตว์ข้ามหลายหน่วย ขณะที่องค์ประกอบปี 1984 พึ่งการซ้ำเรขาคณิตสร้างจังหวะมากกว่า ทั้งสองไม่ใช่สองระยะของโครงการเดียวกัน การวางเทียบเผยคำถามที่กลับมาในงานของออปโป: จะจัดระเบียบผิวที่ถูกแบ่งโดยไม่สูญเสียความมีชีวิตของความต่างสีภายในได้อย่างไร

ชีวประวัติฉบับขยาย บันทึกความเกี่ยวข้องของออปโปกับศิลปะประยุกต์ กราฟิก และการออกแบบในทศวรรษ 1960–1970 แผงปี 1970 ทำให้แนวทางนี้เป็นรูปธรรมในที่พักอาศัย มีผู้ว่าจ้างที่ระบุได้และลายเซ็นร่วม หลักฐานที่มีไม่อาจแยกส่วนลงมือของออปโปออกจากโมโตรนี หรือสร้างกระบวนการผลิตทั้งหมดขึ้นใหม่ จึงควรวิเคราะห์ผลร่วมและการปรากฏในพื้นที่ ภาพในสถานที่แสดงผิวสีสัมพันธ์กับกรอบไม้และโถงทางเข้า แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าแสงมีผลอย่างไรขณะติดตั้งหรือในสภาพแสงอื่น

การนึกถึงนกหัวโตและแม่ไก่สีต่าง ๆ วางภาพใกล้คลังลวดลายตกแต่งซาร์ดิเนีย แต่รูปไม่ได้ย่อเหลือการอ้างลายตายตัว แต่ละร่างเปลี่ยนขนาด สี และระดับความจำได้ จึงหลีกเลี่ยงผลของแบบเดียวที่ทำซ้ำด้วยเครื่องจักรบน 104 แผ่น แม้คำว่า ceramiche ในชื่อจดหมายเหตุก็ต้องอ่านคู่กับข้อสงวนเรื่องวัสดุในระเบียน ภาพถ่ายให้เห็นผิวแบ่งหน่วยที่มันวาวและไล่เฉด แต่ไม่พอระบุส่วนผสมและการเผาของแต่ละแผ่นอย่างแม่นยำ สิ่งสำคัญทางวิจารณ์คือความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์ที่จำได้กับความเป็นอิสระของรอย ระหว่างการใช้ในสถาปัตยกรรมกับการค้นหารูปแบบ

การประเมิน

คุณภาพเด่นของแผงคือใช้ตารางเคร่งครัดโดยไม่บังคับรูปให้ขึ้นต่อการซ้ำ จากไกลมองเห็นรูปเจ็ดรูปในสามแถบ: น้ำเงินกับเขียวด้านบน เหลืองกับดำตรงกลาง และสีอ่อนลงด้านล่าง เมื่อเข้าใกล้ รอยต่ออ่านได้และเผยว่าหางหรือคอผ่านหลายหน่วย ผลงานจึงมีระดับการมองสองแบบที่เสริมกัน คือภาพที่รับผู้เข้ามา กับโครงสร้างที่เปิดเผยแก่ผู้หยุดดู ความซ้อนสองระดับนี้เหมาะกับงานบุผนังที่ผู้คนพบซ้ำในชีวิตประจำวันของอาคาร

ความต่างระหว่างพื้นที่สีขาวก็ได้ผลดี บางแผ่นแทบว่าง บางแผ่นมีม่านเทา เหลือง หรือเขียว พื้นจึงไม่เป็นผิวตายด้านหลังสัตว์ การไล่เฉดพาสายตาระหว่างรูปเข้มกับขอบสว่าง ส่วนรอยเล็กภายในดึงความสนใจไว้ในบริเวณแน่น รูปสีฟ้าด้านบนกับรูปดำตรงกลางแรงทั้งขนาดและสี แต่ไม่ได้กลบรูปที่เบากว่า แผงหาสมดุลระหว่างภาพสัญลักษณ์กับความแปรผัน ไม่มีเค้าโครงเดียวต้องรับน้ำหนักทั้งภาพ การเคลื่อนไหวเกิดจากลำดับรูปและความแรงต่างกันเมื่อปรากฏบนตาราง

Pesce volante แสดงว่ารูปสัตว์กลายเป็นศูนย์สีที่อัดแน่นได้เพียงใด ส่วน Mosaico di luce แสดงอีกทางของการจัดผิวแบ่งช่อง ในแผง Via Diaz ความเป็นไปได้เหล่านี้พบกันภายใต้เงื่อนไขสถาปัตยกรรมเฉพาะ รูปใหญ่พอข้ามขอบแผ่น แต่ตำแหน่งของมันไม่เคยซ่อนโครงสร้างรองรับ ลายเซ็นร่วมกับโมโตรนีเป็นข้อมูลจำเป็นในการประเมิน: ความสำเร็จเป็นของงานร่วม ไม่ใช่ส่วนสมมุติที่แยกให้คนใดคนหนึ่งได้ ผลรวมมีทั้งคุณค่าตกแต่งและการออกแบบ และยังอ่านได้ในภาพถ่ายสถานที่

ในกลุ่มผลงานของออกุสโต ออปโป Ceramiche da rivestimento เป็นหลักฐานที่เป็นรูปธรรมของการขยายศิลปะสู่พื้นที่ใช้ร่วมกัน ผู้ว่าจ้าง สถานที่ ปี จำนวนหน่วย และลายเซ็นสองชื่อมีบันทึก ส่วนคำระบุวัสดุยังรักษาความรอบคอบทางเทคนิค ภาพถ่ายให้ประเมินความสัมพันธ์ระหว่างตารางกับรูปเจ็ดรูป การเปลี่ยนจากน้ำเงินเขียวด้านบนสู่เหลืองกลางภาพ และความเข้มที่ลดลงในแถบล่าง แผงโน้มน้าวใจเพราะเปลี่ยนข้อจำกัดของหน่วยเป็นทรัพยากรองค์ประกอบ ภาพไม่ลบสถาปัตยกรรมที่รองรับ และไม่ยอมเป็นเพียงผิวตกแต่งผนัง แต่เปิดการพบกันซ้ำของสี รูป และเส้นทางประจำวัน