สสาร ท่าทาง และพื้นผิว: แผนที่ยุโรปหลังสงคราม

วิธีใช้แผนที่นี้

ในยุโรปหลังสงคราม คำต่างๆ เช่น Informale, tachisme และนามธรรมแบบกวี พยายามอธิบายประสบการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกันแต่ไม่เท่าเทียมกัน Centre Pompidou ย้ำเตือนว่าท่าทาง วัสดุที่ไม่เป็นทางการ การเขียนเชิงเปรียบเปรย และสนามสี ต่างอยู่ร่วมกันโดยไม่ได้ก่อตัวเป็นเทคนิคเดียว สำหรับ Augusto Oppo ความแตกต่างนี้มีความสำคัญยิ่ง: ช่วยให้สามารถเปรียบเทียบผลงานที่เฉพาะเจาะจงได้โดยไม่เปลี่ยนให้เขาเป็นสมาชิกย้อนหลังของขบวนการใดขบวนการหนึ่ง

Informale และนามธรรมแบบกวี (Lyrical abstraction) ไม่ใช่ภาชนะที่ไม่มีความแตกต่างกัน: เนื้อวัสดุของ Fautrier, รอยเส้นของ Hartung, สีดำของ Soulages, การระบายสีของ Poliakoff และพื้นที่ของ Fontana ต่างตั้งคำถามที่แตกต่างกัน

กลุ่มนี้ประกอบด้วยศิลปิน 60 โดย 14 คนได้รับการอภิปรายในเนื้อหาของบทความ ส่วนที่เหลือประกอบกันเป็นแผนที่ขยายและจะสามารถพัฒนาได้ก็ต่อเมื่อผลงานของ Augusto Oppo และแหล่งข้อมูลภายนอกสนับสนุนข้อสรุปที่เป็นอิสระเท่านั้น การปรากฏในรายการไม่ได้บ่งชี้ถึงอิทธิพล ความสัมพันธ์ส่วนบุคคล หรือการสังกัดกลุ่ม

พิกัดเบื้องต้น

Poliakoff สร้างสรรค์ด้วยการประกอบสีเข้าด้วยกัน; Wols และ Mathieu ให้ความสำคัญกับรอยเส้นด้วยความเร็วและความเสี่ยงที่แตกต่างกัน; Riopelle ทำให้พื้นผิวหนาแน่นขึ้นด้วยโครงสร้างที่ซับซ้อน Jorn และ Alechinsky นำความทรงจำเชิงรูปธรรมและวัฒนธรรมของ CoBrA เข้ามาในท่าทาง ผลงานของ Augusto Oppo อาจเข้าใกล้การประกอบสีในบางครั้ง หรือเข้าใกล้รอยเส้นในบางคราว แต่ส่วนใหญ่มักรักษาโครงสร้างองค์ประกอบและขนาดที่กะทัดรัดไว้

การเปลี่ยนแปลงของภาษาศิลปะ

Vieira da Silva เปลี่ยนตารางให้เป็นเมืองในจินตนาการ; Zao Wou-Ki และ Chu Teh-Chun เปิดสนามบรรยากาศที่รอยเส้นไม่ใช่เส้นขอบ Michaux ทำให้การเขียนกลายเป็นอาณาเขตอิสระ Hantaï มอบหมายให้การพับเป็นการกระจายรูปทรงที่ไม่ใช่เชิงท่าทาง แต่ละกรณีจำกัดการเปรียบเทียบที่แตกต่างกันและป้องกันไม่ให้คำว่า “กวี” กลายเป็นคำคุณศัพท์ทั่วไป

วัสดุรองรับ พื้นที่ และวิธีการ

Anna-Eva Bergman ทำงานกับโลหะ เส้นขอบฟ้า และรูปทรงพื้นฐาน; Castellani และ Bonalumi ปรับเปลี่ยนผืนผ้าใบทางกายภาพ; Fontana กรีดพื้นผิวและหันเข้าสู่พื้นที่ ในผลงานของ Augusto Oppo การนูน แผ่นโลหะ และวัสดุรองรับที่มีบทบาท มีลักษณะที่ผสมผสานมากกว่า: ยังคงใกล้เคียงกับการตกแต่ง วัตถุ และบางครั้งก็เป็นทิวทัศน์

ขีดจำกัดและการเปิดกว้างของกลุ่ม

Fautrier, Dubuffet, Tàpies และ Burri ได้รับการกล่าวถึงในบทความแยกต่างหากแล้ว เนื่องจากเนื้อวัสดุในแต่ละคนมีสถานะที่ชัดเจน แผนที่นี้ขยายขอบเขตไปยัง Degottex, Reigl, Barré, Debré, Millares และ Feito โดยรักษาเกณฑ์พื้นฐานไว้: ความคล้ายคลึงของพื้นผิวไม่ได้เท่ากับประวัติศาสตร์ร่วมกัน

ผลงานของ Augusto Oppo ในฐานะสนามทดสอบ

ASO-0145, ภาพสามส่วนแห่งสสาร (ทริปทิคแห่งเนื้อวัสดุ), ไม่ระบุวันที่. สนามสีเข้มสามส่วนกักเก็บเนื้อวัสดุที่หนาแน่น คล้ายกับผนังที่ดูดซับเรื่องราวมากมาย สนามแนวตั้งสามส่วนที่วางเคียงกัน ในโทนสีแดงเข้ม สีม่วงแดง และสีน้ำตาล ก่อตัวเป็นพื้นผิวที่แน่นหนาแบ่งด้วยรอยต่อบางๆ สองจุด แต่ละส่วนถูกตัดผ่านด้วยโครงสร้างที่หนาแน่นมากของรอยหยด รอยกรีด รอยนูนเล็กๆ และรอยเส้นที่พันกันยุ่งเหยิง; พื้นที่ส่วนกลางมีจุดเน้นที่สว่างกว่าและมีความหลากหลายของสีมากกว่า ขอบด้านข้างยังคงมีความสม่ำเสมอมากกว่า ในขณะที่บริเวณใกล้เส้นรอยต่อ เนื้อวัสดุดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นและซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ การแบ่งเป็นสามส่วนนำมาซึ่งระเบียบที่มั่นคง ซึ่งตัดกับความไม่สม่ำเสมอเล็กน้อยของรอยเส้น ทำให้พื้นผิวดูสั่นไหวและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ในเส้นทางการศึกษาเรื่องเนื้อวัสดุ ท่าทาง รอยเส้น และพื้นผิวในยุคหลังสงคราม ข้อมูลที่สำคัญคือวิธีการที่โครงสร้างยังคงมองเห็นได้โดยไม่กลายเป็นรูปแบบที่ไร้ตัวตน

ASO-0044, ร่องรอยสีทองแดง (รอยเส้นทองแดง), 1962. Augusto Salvatore Oppo, Rilievo ramato su fondo nero (รอยนูนทองแดงบนพื้นหลังสีดำ), 1962 พื้นผิวทองแดงที่ถูกทำเครื่องหมายด้วยรอยกรีด รอยนูน และการเกิดออกซิเดชัน ปรากฏขึ้นจากพื้นหลังสีเข้มที่ยังคงรักษาคำอธิบายประกอบด้านข้างไว้ ผลงานนี้รวมเนื้อวัสดุ ท่าทาง และรอยเส้นเข้าไว้ในองค์ประกอบที่เคร่งขรึม สร้างขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของแสงและพื้นผิว ที่นี่การเปรียบเทียบเกี่ยวข้องกับหน้าที่ของรูปทรง: วัดค่า ขัดจังหวะ และกำหนดทิศทางของสนาม ไม่ได้พิสูจน์ถึงที่มาทางประวัติศาสตร์

ASO-0519, Horizon Grid (ตารางกริดแห่งขอบฟ้า), ไม่ระบุปี. ลำดับของช่องสี่เหลี่ยมสีเข้มทอดยาวในแนวนอนบนสนามที่มีลักษณะเป็นเม็ดทราย ตารางมีความไม่สม่ำเสมอ ถูกขัดจังหวะด้วยแถบสีเหลืองอมน้ำตาล สีน้ำเงิน และสีดำ ซึ่งเปลี่ยนสมดุลของมันอย่างต่อเนื่อง แทนที่จะจัดระเบียบพื้นที่ มันดูเหมือนจะบันทึกความสึกหรอของพื้นที่นั้น Augusto Oppo เปลี่ยนโมดูลให้เป็นรอยเส้นและการทำซ้ำให้เป็นเวลา รูปทรงแนวนอนที่ยาวนานยังคงรักษาความทรงจำของทิวทัศน์ไว้ แต่สิ่งที่เหลืออยู่เหนือสิ่งอื่นใดคือการวัดค่า: เส้นทางในจิตใจที่ซึ่งพื้นที่เต็มและพื้นที่ว่างเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกัน ผลงานนี้ป้องกันไม่ให้ลดทอนเนื้อวัสดุ ท่าทาง รอยเส้น และพื้นผิวในยุคหลังสงครามให้เหลือเพียงป้ายกำกับ: วัสดุรองรับ ขอบ และช่วงว่างต่างยังคงรักษาความรับผิดชอบที่แตกต่างกัน

ASO-0480, ธรณีวิทยาของสีฟ้า (ธรณีวิทยาแห่งสีน้ำเงิน), 1999. รูปทรงที่ไม่สม่ำเสมอ คล้ายกับก้อนดินที่ถูกยกขึ้นหรือแผนที่ที่แตกสลาย ครอบคลุมพื้นที่สีน้ำเงินเกือบทั้งหมด ภายในถูกตัดผ่านด้วยรอยแยก การเคลือบสีแบบดิน และรอยเส้นสีขาวบางๆ ที่ทำให้ช่วงเวลาต่างๆ ของพื้นผิวปรากฏขึ้น ทิวทัศน์ไม่ใช่ภาพที่มองเห็นอีกต่อไป แต่เป็นเนื้อวัสดุที่ถูกจดจำ: ดูแน่นหนาจากระยะไกล แต่เปราะบางทันทีที่สายตาเข้าไปสัมผัส ในความตึงเครียดระหว่างมวลและรอยกรีดนี้ เราจะเห็นความสามารถของ Augusto Oppo ในการมอบโครงสร้างให้กับสี และมอบความทรงจำของสิ่งที่รูปทรงไม่ได้อธิบายอีกต่อไปให้กับรอยเส้น ความเกี่ยวข้องเกิดขึ้นจากปัญหาที่เผชิญ ในขณะที่เทคนิค ขนาด และลำดับเวลาเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดของการเปรียบเทียบ

ASO-0164, ความทรงจำผ่านสัมผัส (ความทรงจำเชิงสัมผัส), 1986. พื้นผิวเก็บรักษาความทรงจำเชิงสัมผัสที่ละเอียดและดื้อรั้น ซึ่งเปลี่ยนแปลงไปตามแสง พื้นผิวแนวตั้งทั้งหมดถูกครอบครองด้วยโครงสร้างที่เกือบจะเป็นสีเดียว สร้างขึ้นบนโทนสีอบอุ่นของดินและทองแดง ซึ่งมีพื้นที่ว่างสีขาวและรอยเส้นสีเทาปรากฏขึ้น รอยประทับเล็กๆ รวมตัวกันเป็นแถบแนวนอนและแนวตั้ง ในลำดับแบบหวี ซิกแซก และโมดูลสั้นๆ ที่ทำซ้ำ; การเปลี่ยนแปลงของแรงกดทำให้บางช่วงมีความชัดเจนและบางช่วงแทบจะมองไม่เห็น ไม่มีศูนย์กลางที่แยกโดดเดี่ยว: สายตาเดินทางผ่านเนื้อผ้าที่ต่อเนื่อง แต่พบกับการรวมตัว การลบเลือน และความไม่ต่อเนื่องเล็กน้อยที่เปลี่ยนลวดลายที่ทำซ้ำให้เป็นพื้นผิวที่ไม่สม่ำเสมอ ซึ่งเป็นทั้งกราฟิกและเชิงสัมผัส ขั้นตอนนี้ทำให้แนวทางเฉพาะของ Augusto Oppo ชัดเจนขึ้น: รูปทรงยังคงพร้อมสำหรับความทรงจำและการเปลี่ยนแปลง

ASO-0538, รูปทรงโลหะเน้นสีแดง (รูปทรงโลหะพร้อมจุดเน้นสีแดง), 1989, เทคนิคผสมบนผืนผ้าใบ. บนพื้นผิวสีเข้มมีโครงสร้างนามธรรมที่ประกอบด้วยรูปทรงที่ไม่สม่ำเสมอ ซ้อนทับกันและจัดวางเป็นรอยนูน พื้นผิวสีเงินอมเทาสลับระหว่างการสะท้อนที่ชัดเจนและพื้นที่ทึบแสง; รอยกรีด รอยแตก และโครงสร้างเล็กๆ ขัดจังหวะความต่อเนื่องของสนาม ในขณะที่ส่วนโค้งและแถบที่ซ้อนทับกันนำมาซึ่งจังหวะที่เกือบจะเป็นอินทรีย์ องค์ประกอบยังคงรักษาความตึงเครียดระหว่างการขยายตัวด้านข้างและการรวมตัวที่ศูนย์กลาง โดยมีช่องว่างสีเข้มที่แยกชั้นต่างๆ ออกจากกันและทำให้การรับรู้ความลึกไม่มั่นคง ผลงานนี้สร้างขึ้นในปี 1989 ด้วยเทคนิคผสมบนผืนผ้าใบ และได้รับการบริจาคให้กับหอศิลป์แห่งชาติแห่งซัสซารี (Pinacoteca nazionale di Sassari) ในย่านเมืองเก่าของเมือง ข้อมูลแคตตาล็อกจึงช่วยให้สามารถโต้แย้งเกี่ยวกับสิ่งที่มองเห็นได้ โดยหลีกเลี่ยงการเติมเต็มด้วยสมมติฐานในสิ่งที่เอกสารไม่ได้ยืนยัน

ศิลปิน 60 ในกลุ่ม

ตารางนี้ไม่ใช่การจัดอันดับและไม่ได้เสนอความเท่าเทียมกัน บทบาทเชิงบรรณาธิการจำแนกการเปรียบเทียบรายบุคคลที่ตีพิมพ์ไปแล้ว การเปรียบเทียบใหม่ ข้อมูลเชิงลึกที่สำคัญที่มีอยู่ในเสาหลักนี้ และการปรากฏในแผนที่ที่มุ่งเน้นบริบท

ลำดับวงศ์ตระกูลที่เปิดกว้าง ไม่ใช่รายการอิทธิพล

แผนที่นี้ยังคงสามารถแก้ไขได้โดยเจตนา เอกสาร นิทรรศการ และการได้มาซึ่งผลงานใหม่ๆ ในแคตตาล็อกอาจย้ายศิลปินจากบริบทไปสู่การเปรียบเทียบเชิงลึก ในทำนองเดียวกัน ความคล้ายคลึงที่ดูเป็นไปได้ในวันนี้อาจถูกปรับลดความสำคัญลงหากผลงานไม่สนับสนุน

คุณค่าทางประวัติศาสตร์และเชิงวิพากษ์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนของชื่อ แต่ขึ้นอยู่กับคุณภาพของการจำแนกความแตกต่าง เส้นทางของ Augusto Oppo มีความลึกซึ้งยิ่งขึ้นเมื่อพิจารณาเทียบกับปัญหาที่มีร่วมกันและแนวทางแก้ไขที่แตกต่างกัน โดยไม่เปลี่ยนสถานะของความเป็นชายขอบให้กลายเป็นความล้าหลัง หรือเปลี่ยนสถานะของแบบแผนให้กลายเป็นใบรับรองคุณค่า