Augusto Oppo ve Alberto Burri: malzeme, yüzey ve kurgu

Madde tek başına yeterli bir etiket değildir

Augusto Oppo ile Alberto Burri arasındaki karşılaştırma, yanıltıcı derecede basit bir kelimeden doğar: madde. Yirminci yüzyılın ikinci yarısının lügatında bu terim kalın pigmenti, açıkta kalan taşıyıcıyı, gömülü nesneyi, yanmayı, dikişi, çatlağı, kabartmayı veya endüstriyel kalıntıyı gösterebilir. Tüm bu olguları 'maddesel resim' kategorisi altında toplamak, eserlerin görünür kıldığı farklılıkları ortadan kaldırır. Burri, malzemelerin özelliklerinin kuralları ve dönüşümleri belirlediği tanınabilir döngüler —Catrami (Ziftler), Muffe (Küfler), Sacchi (Çuvallar), Legni (Ahşaplar), Ferri (Demirler), Plastiche (Plastikler), Cretti (Çatlaklar), Cellotex— düzenlemiştir. Oppo ise figürü, grafiği ve tasarımı içermeye devam eden bir pratiğin farklı anlarında kabartma, iz, aşınma ve birleştirmeyi kullanır.

Arşiv'de kişisel bir ilişkiyi, sık görüşmeyi veya Burri'nin Oppo üzerindeki doğrudan etkisini kanıtlayan belgelere rastlanmamıştır. Yakınlık, yüzeyin bazı sorunlarıyla ilgilidir. Bunlarla başa çıkmak için tarihli eserlere bakmak, belgelenmiş malzemeleri belirtilmeyenlerden ayırmak ve maddenin görüntü içersinde ne yaptığını gözlemlemek gerekir. Burri'de bu madde şasiyi deforme edebilir, yakabilir, kaynak yapabilir veya eserin kendisi haline gelebilir. Oppo'da ise çoğunlukla bir dokuyu görünür kılar, bir işareti tutar, bir anlatı inşa eder veya ışığı değiştirir. Taşıyıcının dönüşümü ile yüzey üzerindeki inşa arasındaki fark, bu makalenin merkezindedir.

Harf kalıpları, 1960: okunmayan bir yüzey

ASO-0537, «Stampi di lettere», 1960 incelenen çekirdeğin en erken tarihli eserlerinden biri ve belgelenmiş kamusal kökene sahip nadir çalışmalardan biridir: sanatçı bunu Sassari Ulusal Resim Galerisi'ne bağışlamıştır. Koyu gri alan izler, dikdörtgen segmentler, yoğun dokular ve birden fazla yöne yönlendirilmiş kabartmalarla kesilmektedir. Biçimler matbaa matrislerini anıştırabilir, ancak bir metin oluşturmazlar. Yanal ışık; pürüzsüz, oyulmuş ve yükseltilmiş bölgeler arasındaki çok küçük farkları ortaya çıkarır; görüntü izleme noktasına göre değişir.

Başlık, sanatçının bir cümlesi değil, Arşiv'in katalog tanımıdır. Bu durum, her izi gerçek bir harfle özdeşleştirmemeyi zorunlu kılar. Fizikselleştirilmiş ve okunmaz hale getirilmiş bir yazı biçimini tanımlamak daha yararlıdır: işaret sözlü bir içeriği iletmez, aksine baskıyı, yönelimi ve kalınlığı gösterir. Tuval üzerindeki karma teknik hala üniter bir resimsel ön yüzü korumaktadır. Taşıyıcı kesilmemiş, dikilmemiş veya değiştirilmemiştir. Bu süreklilik, her ikisi de yüzeyi bir beden olarak algılatsa bile, eseri Burri'nin Çuvallarından ayırır.

Burri: malzeme sorunu belirler

Retrospektif Guggenheim'daki The Trauma of Painting sergisi Burri'nin döngülerinin kapsamını ve hassasiyetini göstermiştir. İçinde Sacchi yırtılmış ve dikilmiş jüt parçaları boyalı tuvalin geleneksel yerini işgal eder; Gobbi eserlerinde taşıyıcı arkadaki yapılar tarafından öne doğru itilir; Legnieserlerinde, Ferri eserlerinde ve , Plastiche yanma, kaynak ve ergitme işlemlerinde, pigment taklidi yapmayan malzemeleri dönüştürür. Malzeme, önceden varolan bir kompozisyona uygulanan bir etki değildir: sanatçının kontrol ettiği kısıtlamaları, tepkileri ve risk marjlarını beraberinde getirir.

Bu özgüllük, Oppo'nun her kabartmasını 'Burri tarzı' olarak okumayı engeller. Harf kalıpları bir ten oluşturur; tuvalin yerini bir çuval almaz veya şasiyi sorgulamaz. Dokuları grafik bir repertuarı çağrıştırır. Burri, jüt, zift, plastik veya demirin gerçek niteliklerine odaklanmak için dış referansı genellikle azaltır. Oppo ise maddenin yeniden işarete, sayfaya, şehre ve hafızaya gönderme yapmasına izin verir. Dolayısıyla ilk ciddi karşılaştırma, malzemelerin hangi açılardan aynı şeyi yapmadığını adlandırmaktan geçer.

Çuval ve dikiş: ilüzyonizm içermeyen bir kompozisyon

Tarihsel olarak belgelenmiş bir başlığa sahip Nero bianco e sacco(Siyah beyaz ve çuval), 1954 civarında tarihlendirilen ve Guggenheim tarafından retrospektifin merkezi eserleri arasında sunulan eserde, kullanılan jüt dikişleri, yırtıkları ve ton varyasyonlarını korur. Yoksul malzeme maskelenmez; siyah ve beyaz ile titiz bir dengeye girer. Dikiş hem gerçek bir olgu hem de bir çizgi, bir onarım ve bir kompozisyon bölümüdür. Tam da bu ikili işlev, Çuvalları basit bir doku zevkine indirgenemez kılmaktadır.

Tarihsel olarak belgelenmiş bir başlığa sahip Harf kalıpları izler de gerçek işaretler olarak işlev görür, ancak bir çuvalın kullanım geçmişini taşımazlar. Çalışmanın içinde üretilir ve boyutsal madde tarafından tutulurlar. Tuval, üzerine yoğunlaşılacak ve kazınacak üniter bir düzlem sunmaya devam eder. Benzerlik, nötr yüzeyin kaybolmasıyla ilgilidir: bakmak, kabartmaları, ek yerlerini ve gölgeleri takip etmek anlamına gelir. Farklılık ise gördüğümüz şeyin statüsüyle ilgilidir. Burri'de malzeme kendi nitelikleriyle önceden varolur; Oppo'da ise doku, okuması olmayan bir alfabeye benzer şekilde, gizil bir temsil karakterini koruyan bir inşadır.

Gölge sütunu: kabartma ışığa dönüşüyor

ASO-0042, «Colonna d’ombra», 1979, 1979 tarihli eser, açık bir alanın merkezinde küçük gri unsurlardan oluşan dikey bir dizilim düzenler. Çevrede, püskürtülmüş cilalar bir hale üretir; kabartmaların gölgeleri kenarlarını çoğaltır. Yoğunluk alttan üste doğru değişir ve sütunun tekdüze bir modül olmasını engeller. Eser malzemeyi gözler önüne sermez: tepe, gölge ve zemin arasındaki açıklık yoluyla kendini göstermesine izin verir.

Madde burada optik bir işlev görür. Önemli olan yalnızca kalınlık değil, ışığın görüntüyü tamamlama biçimidir. Burri'nin Gobbi eserlerinde taşıyıcının deformasyonu yapısal bir baskıyı ilan eder; yanmalarda ise ısı, geri dönüştürülemez kenarlar ve boşluklar bırakır. Gölge Sütunu modülasyon rejimi içinde kalır: merkezi dizi alanı yırtmaz, derecelendirir. Fark, radikalizm ile ihtiyat arasında değil, iki görev arasındadır. Burri malzemeyi tablo nesnesini değiştiren bir olaya dönüştürür; Oppo ise onu bir ışık geçişini ölçmek için kullanır.

Black Plastic: kontrol ve geri döndürülemezlik

Black Plastic, 1963 tarihli eser, Modern Sanat Müzesi (MoMA) tarafından tuval üzerine plastik ve yanma olarak kaydedilmiştir. Erimiş ve delinmiş siyah membran parlak kıvrımlarda ve buruşuk kenarlarda gerilir; ısı, bir fırça darbesi gibi düzeltilemeyecek açıklıklar üretir. Teknik geri döndürülemezliği bünyesine katar, ancak tesadüfle örtüşmez: Guggenheim'ın koruma belgeleri, kontrol ile malzemenin tepkisi arasındaki denge üzerinde ısrar eder.

Burada seçilen Oppo eserlerinin hiçbirinde yanma kullanılmamıştır. Bu durum belirleyici bir eksikliktir, çünkü maddeye duyulan genel ilgiyi prosedür kimliğine dönüştürmeyi engeller. Gölge Sütunu ekler ve modüle eder; Harf kalıpları iz bırakır ve kazır; Dört kuşak kazır ve katmanlaştırır. Yüzey yaralanmış görünebilir, ancak yara sözlüğü yorumlayıcıdır ve teknik analizin yerini alamaz. Burri'de yanık delik maddi bir veridir; Oppo'da ise renk uyumsuzluğu veya çizik, görüntünün inşasının bir parçası olarak kalır.

Yeniden Yapılanma / Devrim: madde ve sözcük

ASO-0016, «Ricostruzione / Rivoluzione» (Yeniden Yapılanma / Devrim), t.y. geniş bir lila alan üzerinde mavi, turuncu ve kahverengi fragmanlardan oluşan bir köşegenle kesilmiştir. Çizikler, çizgiler ve sözcükler yüzeyi işgal eder; yazarın başlığı, en azından kısmen, yazıtın içinde tekrarlanmaktadır. Kesin bir tarihe sahip değiliz. Eser, düzlemlerin, jestlerin ve sözlü dilin bir montajı olarak tanımlanabilir, ancak terimlerin ima edebileceği olaylara göre güvenle konumlandırılamaz.

Burri'nin başlıkta ve görüntüde dışarıda bırakma eğiliminde olduğu anlamsal bir alanı burada malzeme barındırır. ‘Yeniden yapılanma’ ve ‘devrim’ okumayı kolektif ve tarihsel süreçlere yönlendirir; parçalar aynı anda hem çöküyor hem de yeniden teşkil oluyor gibi görünür. Yine de tablonun belirli bir siyasi durumla ilişkilendirilmesi aceleci olurdu. Savaş sonrası dönemin Burri’si ile yapılan karşılaştırma, bir sözcük benzerliğini tanıklığa dönüştüremez. Bunun yerine, zamanı yüzeye emanet etmenin iki farklı yolunu gösterir: Burri aşınma ve malzemelerin gerçek dönüşümü yoluyla; Oppo ise kelimeler, kazımalar ve bir kırılmalar sözdizimi aracılığıyla.

Dört sicim: yapı, jesti barındırır

Tarihsel olarak belgelenmiş bir başlığa sahip ASO-0017, «Quattro registri», t.y. koyu çizgilerle ayrılmış dört yatay şerit. Her biri krem, yeşil, oker ve bordo tonlarında fırça darbeleri, akıntılar ve kazımalar barındırır. Jestin yönü ve yoğunluğu değişir ancak komşu şeridi istila etmez. Yapı baştan itibaren ilan edilmiştir: basınç ve renk farklarını karşılaştırılabilir bir diziye dönüştürür.

Bu sınırlama, Oppo’yu, Enformel’i maddeye teslim olma şeklinde ele alan sıklıkla fazlasıyla genel fikirlerden ayırır. Enerji gerçektir ancak kenarlar ve taramalarla ölçülendirilir. Burri büyük bir titizlikle kompozisyon kurar ve kendisine saf bir tesadüfü yakıştırmak yanlış olur; bununla birlikte onun düzeni, malzemelerin özelliklerinden ve ek yerlerinden doğar. İçinde Dört kuşak düzen, resmin üzerine bindirilmiş grafik bir zırhtır. Malzeme önceden hazırlanmış bölmeleri doldurur ve değişimi algılanabilir kılar. Tablo, onu oluşturan madde tarafından dönüştürülmüş bir nesne olmaktan ziyade bir montaj yeri olarak kalır.

İz, kazıma, ekleme: ayırt edilmesi gereken üç eylem

Madde kelimesi fiilleri gizleme eğilimindedir. İçinde Harf kalıpları Oppo iz bırakır ve kazır, ışığın okunabilir kıldığı farklılıklar üretir. İçinde Gölge Sütunu öğeler ekler ve bunları dikey bir dizide düzenler. İçinde Dört kuşak önceden sürülmüş boyayı kazır ve bunun sürekliliğini kesintiye uğratır. Bu eylemler birbirinin yerine geçemez: iz bir temasın formunu korur, ekleme bir kabartma inşa eder, aşınma alttaki bir katmanı ortaya çıkarır veya değiştirir. Katalog bunların etkilerini tanımlamaya olanak tanır ancak her zaman malzemeleri veya araçları tanımlamaz.

Burri de isimlerden süreçlere geçmeyi aynı ölçüde zorunlu kılar. Bir Sacco (Çuval) dikilebilir ve yamalanabilir; bir Legno (Ahşap) yakılabilir; bir Ferro (Demir) kaynaklanabilir; bir Plastica (Plastik) eritilebilir; bir Cretto (Çatlak) çatlamanın kontrol edilmesiyle elde edilebilir. Çeşitlilik tutarlılığı ortadan kaldırmaz, çünkü her döngü bir malzeme ailesinin özellikleri ele alır. Oppo aynı türden belgelenmiş seriler inşa etmez. Eylemleri birbirinden uzak eserlerde yeniden ortaya çıkar ve çizgi, kelime ve imgeyle birleşir. Karşılaştırma, süreci adlandırdığı ve her şeyi kapsayan ‘maddesel’ kategorisinden vazgeçtiği zaman keskinleşir.

Bu durumda koruma da eleştirel bir değer kazanır. Bir yanma, bir zarın ısısını ve kırılganlığını kaydeder; uygulanan bir kabartma değişken gölgeler üretebilir; tülbent gibi ince bir kağıt emmeye tepki verir. Tek başına fotoğraf reprodüksiyonundan tekniği çıkarmak mümkün değildir. Bu yüzden deneme, veri tabanı daha fazla kesinlik sunmadığında ‘belirtilmeyen malzemeler’ veya ‘karma teknik’ formüllerini muhafaza eder. Kataloglama konusundaki bu ihtiyat görsel okumayı kesintiye uğratmaz: bir etkinin asla doğrulanmamış bir prosedürle karıştırılmasını engeller.

Kentsel pano: kabartma bir anlatıya hizmet eder

Büyük ASO-0582, «Pannello con vedute urbane e portuali», t.y.işlenmiş ve boyanmış polistirolden yapılmış olup, 215 ila 80 santimetre ölçülerindedir ve sanatçının kardeşi Luigi Oppo’nun hukuk bürosu için tasarlanmıştı. Kent manzaraları, figür grupları, ağaçlar, kabartmalar ve gemiler şeritler hâlinde birbirini izler. Kazıma ve kabartma farklı bölümleri birleştirirken, gri-mavi renklendirme gölgeleri ve profilleri öne çıkarır. Malzeme çevresel ve anlatısal bir işlev taşır: uzaktan okunmalı ve kullanım alanına eşlik etmelidir.

Burri malzemeyi özerkliğe ve büyük eserlerde ise imgelerle anlatım yapmayan mimari bir ölçeğe doğru taşır. Oppo kesintisiz bir sahne inşa etmek için modern ve hafif bir malzeme kullanır. Polistirol öne çıkarılmış endüstriyel bir artık olarak görünmez: neredeyse bir friz gibi alçak kabartmaya dönüştürülür. Bu vaka karşılaştırmayı resmin ötesine, tasviri bir alana genişletir ve aynı zamanda sınırını belirler. Oppo için sanat, zanaat ve sipariş veren eser üzerinde örtüşebilir; Burri için ise malzeme, dekoratif işlevine ve figüratif anlatıya direnen bir araştırma tesis eder.

Tablodan bölgeye: bir sınır olarak Cretto

Örneğin Grande Cretto di Gibellina Burri tarafından 1968 Belice depremiyle yıkılan şehrin kalıntıları için tasarlandı. 1985 yılında başlatıldı, 1989 yılında kesintiye uğradı ve 2015 yılında sanatçının projesine uygun olarak tamamlandı, yaklaşık 86.000 metrekarelik bir alanı kaplar. Beyaz beton bloklar enkazı örter; yarıklar önceden var olan sokakların akslarını takip eder. Burada çatlak, hafıza ve güzergâh konumsal bir ölçekte örtüşür.

Cretto’yu Oppo’daki herhangi bir çatlamış yüzeyi veya herhangi bir sivil hafızayı yüceltmek için kullanmak uygunsuz olurdu. Hiçbir eseri aynı ölçeğe, anma işlevine veya yıkılmış bir alanla ilişkiye sahip değildir. Ricostruzione / Rivoluzione kelimeler ve parçalar içerir; hukuk bürosu için yapılan pano kabartma bir manzara inşa eder. Her ikisi de imge ve yapıt boyutunu korur. Dolayısıyla Cretto, karşılaştırmanın sona erdiği noktayı işaret eder: Burri bölgenin kendisini destek ve hafızaya dönüştürür; Oppo ise yüzey üzerinde, hatırlatabilecek, organize edebilecek veya anlatabilecek bir mekân olarak çalışır.

Opaklığa karşı şeffaflık

ASO-0028, «Gesto e silenzio», 19611961 tarihli eser, alt şeritte saçaklı siyah fırça darbelerini ve üst kısımda daha hafif dairesel işaretleri yoğunlaştırır. Açık renkli kâğıt büyük ölçüde açıkta kalır. ASO-0094, «Il ritmo sommerso», 19721972 tarihli eser ise siyah kıvrımlar ve köşegenlerle kesişen gri-mavi, oker ve pembe tüller kullanır. Her ikisinde de resimsel malzeme desteğin nefes almasına izin verir: boşluk ve şeffaflık, yoğunlaşmalar kadar eşit bir role sahiptir.

Bu eserler, tekdüze bir şekilde maddesel olan bir Oppo imajını düzeltir. Madde her zaman kabartmaya dönüşmek zorunda değildir; kâğıdın sıcaklığını koruyacak kadar hafifleyebilir. Burri Bianchi’yi (Beyazlar) ve Cellotex’leri bilir, dolayısıyla o da yalnızca ağırlıkla örtüşmez. Bununla birlikte, döngülerinde indirgeme bile malzemeyi başrol konumuna getirme eğilimindedir: Vakıf’ın hatırlattığı gibi Cellotex’te, daha önce başka amaçlar için kullanılan destek ‘eser’ hâline gelir. Oppo’nun iki kâğıdında ise destek; işaretlerden, duraklardan ve olası figüratif anılardan oluşan bir imgenin mekânı olarak kalır.

Renk ikincil bir kaplama değildir

Bir başka basmakalıp yargı, maddenin gerçeğini rengin cazibesine karşı konumlandırır. Her iki sanatçının eserleri bu ayrılığa direnir. Burri’nin Sacchi’sinde (Çuvallar) jüt, kırmızı, beyaz ve siyah aşırı bir hassasiyetle ölçülendirilmiştir; Plastiche’de (Plastikler) parlaklık ve şeffaflık malzemenin kendisinden gelir. Renk hali hazırdaki bir maddeyi örtmez: onun kıvrımlarını, gerilimlerini ve yanıklarını ortaya çıkarır. Siyah Cellotex’ler bile farklı emmeye ve işlenen bölgeler arasındaki ilişkiye bağımlıdır.

Oppo renge daha da değişken işlevler atfeder. Harf kalıpları gri tonu farklılıkları sıkıştırır ve her şeyi yanal ışığa emanet eder; Gölge Sütunu çevresindeki hale dizinin nefes almasını sağlar; Ricostruzione / Rivoluzione lila rengi yazıtları ve parçaları birleştirir; Sualtındaki ritim tülleri desteğin yüzeye çıkmasına izin verir. Bu renkleri dekoratif olarak tanımlamak, onların yapısal çalışmasını görmezden gelmek anlamına gelir. Özgüllük, biçim ile maddeyi karşı karışıya getirmekte değil, Oppo’nun bunları karşılıklı bir düzeltme durumunda tutma biçiminde yatar.

Burri ile olan fark, bağımlılık derecesinde yatar. Burri’nin döngülerinde renk genellikle seçilen malzemenin davranışından ayrılamaz; Oppo’nun eserlerinde ise kabartmadan önce gelebilir, özerk bir alan inşa edebilir veya bir referansı aksettirebilir. Bu kromatik özgürlük resim, grafik ve yapıt arasındaki geçişi kolaylaştırır. Aynı zamanda maddenin külliyatın okunmasındaki yegâne anahtar olmasını engeller.

Yakından bakıldığında eserler

ASO-0537, «Stampi di lettere», 1960. 1960 tarihli Stampi di lettere, ışığı eşitsiz bir şekilde soğuran ve yansıtan koyu gri tonları üzerine kurulmuş, neredeyse tamamen monokrom bir yüzeye sahiptir. Resimsel zemin üzerinde izler, kazımalar ve kabartmalar üst üste bindirilmiştir: sıfır dokularla işaretlenmiş şeritler, dikdörtgen segmentler ve uzatılmış formlar, hemen okunabilir harfler oluşturmaksızın farklı yönelimlerde düzenlenmiştir. Düz alanlar ile oyulmuş veya kaldırılmış alanlar arasındaki kontrast, düzensiz bir ritim üreterek görselin bir temsilden ziyade maddesel bir yapı olarak yüzeye çıkmasını sağlar. Augusto Salvatore Oppo tarafından tuval üzerine karışık teknikle gerçekleştirilen eser, Sassari Ulusal Resim Galerisi'ne bağışlanmıştır. Madde, temsilin yerini alır ancak okunmayan bir yazı fikrini korur.

ASO-0042, «Colonna d’ombra», 1979. Augusto Salvatore Oppo, Rilievo grigio verticale, 1979. Kompozisyon, açık bir alan üzerinde yumuşak gölgeler ve tüllerle sarılmış, kabarık gri formlardan oluşan merkezi bir sütun şeklinde gelişir. Yüzey, dolulukları ve boşlukları, yoğunlaşmaları ve çözülmeleri birbirine atarak neredeyse organik bir dikey ritim inşa eder. Işık, taşıyıcıyı yok etmeden görüntüyü tamamlar.

ASO-0016, «Ricostruzione / Rivoluzione» (Yeniden Yapılanma / Devrim), t.y.. İşaretler ve yazılarla kazınmış geniş bir lila alan, çarpışma, dönüşüm ve yeniden birleşme hissi uyandıran sıcak parçacıklardan oluşan bir köşegenle kesilir. Sözcük, aşınma ve montaj, malzemeye indirgenmemiş sivil bir hafızayı muhafaza eder.

ASO-0017, «Quattro registri», t.y.. Dört yatay sicil, koyu çizgilerle ayrılmış yeşil, krem, aşı boyası ve bordo tonlarındaki hareketleri, kazımaları ve akıntıları bir araya getirir. Yapı, maddenin enerjisinden önce gelir ve onu barındırır.

ASO-0582, «Pannello con vedute urbane e portuali», t.y.. Sanatçının kardeşi avukat Luigi Oppo tarafından kendi hukuk bürosu için sipariş edilen, kabartma olarak işlenmiş ve renklendirilmiş polistirolden yatay pano, 215 × 80 cm. Kompozisyon, ardışık sicillerde kentsel manzaraları, figür gruplarını, ağaçları, dağlık kabartmaları ve yüksek direkli tekneleri bir araya getirir. Gri-mavi renklendirme gravüre eşlik eder ve manzaranın dokusal dokusunu ve anlatısal sürekliliğini ön plana çıkarır. Kabartma, kentsel bir anlatıya ve çevresel bir işleve hizmet eder.

ASO-0028, «Gesto e silenzio», 1961. Augusto Salvatore Oppo tarafından 1961 tarihli bu eser için belgelenmiş bir başlık bulunmamaktadır. Karton üzerine karışık teknikle yapılan tablo 28 × 22 cm ölçülerindedir. Kompozisyon, açık zemin ile siyah işaretlerin dokusu arasındaki net bir kontrast aracılığıyla kurulmuştur. Geniş, yoğun ve saçaklı fırça darbeleri alt şeridi kaplarken, üst kısımda hareket daha hafif ve dairesel hale gelir. Kompakt kütlelerin, ince çizgilerin ve boyanmamış boşlukların değişimi, bütüne titiz bir renksel özlülük içinde tutulan dinamik bir ritim kazandırır. Hareket, taşıyıcıyı bir nesneye dönüştürmeden ağırlık ve boşluk arasında geçiş yapar.

ASO-0094, «Il ritmo sommerso», 1972. Renk, sanki görüntü hafıza tarafından tutulmuş ve ardından geri verilmiş gibi, sulu bir derinlikten ortaya çıkıyor gibi görünmektedir. Mavimsi gri, aşı boyası, pembe ve kahverenginin şeffaf zeminleri kapanmadan birbirinin içine geçer; siyah çizgiler, eğriler ve köşegenler merkezi geçerek bazen bakışı yönlendirir, bazen de kesintiye uğratır. Formlar organik ve figüratif çağrışımlara teğet geçer ancak sabitlenmelerine izin vermezken, desteğin sıcak tonu kenarlarda yüzeye çıkar ve bütünü askıya alınmış bir samimiyet durumunda tutar. Küçük formatta gözlem ve sentez duygusal bir ölçü bulur: Geriye kalan şey, yaşanan bir deneyimin ritmini ve sıcaklığını korur. Madde şeffaf ve anısal kalır.

Farklılıkları netleştiren bir yakınlaşma

En savunulabilir yakınlaşma, yüzeyden şeffaf bir pencere olarak vazgeçilmesidir. İçinde Harf kalıpları, Gölge Sütunu ve Burri'nin döngülerinde tablo, bir nesne olarak algılanmayı talep eder: Işık, doku, kenar ve kalınlık gördüğümüz durumu koşullandırır. Kompozisyon da her ikisinde temel kalır. Burri tesadüfe bırakılmış malzemenin ressamı değildir; Oppo dışarıdan dayatılmış bir formun ressamı değildir. İkisi de ilişkiler kurar ancak bunları farklı koşullardan doğurur.

Farklılıklar Oppo'nun özgüllüğünü tanımlar. Kabartması harfleri anımsatabilir, gölgeyi modüle edebilir, bir şehri anlatabilir veya kelimelerle bir arada var olabilir. Pratik, Sacchi, Plastiche veya Cretti ile süreklilik açısından karşılaştırılabilir teknik döngüler halinde organize olmaz. Kağıda, figüre, grafiğe, yerleştirmeye geri döner. Burri, malzemeyi diziler ve mekansal ölçek boyunca ilerleme kapasitesine sahip bir programa dönüştürür; Oppo ise onu çoğulcu bir araştırma içinde aralıklı bir kaynak olarak korur. Karşılaştırma onu Burri'ye yaklaştırmaz: yüzey oluşturma biçimini daha büyük bir hassasiyetle sınırlandırır.