İtalya 1945–2000: soyutlama, işaret, mekân ve tasarım kültürü

Bu harita nasıl kullanılır

Forma 1, Fronte nuovo delle arti, Gruppo degli Otto, Uzamsalcılık (Spazialismo), Azimut, Arte Povera ve grafik kültürü tek bir çizgi oluşturmaz. Geniş bir haritanın avantajı, ressamların, heykeltıraşların ve tasarımcıların bazen araçları nasıl paylaştıklarını, ancak işlev, politika, madde ve endüstri ile ilişki konusunda nasıl ayrıştıklarını göstermektir.

İkinci Dünya Savaşı sonrası İtalyan sanatı, bir etiketler silsilesinden ziyade; işaret, yüzey, madde ve iletişim gibi bir kararlar alanı olarak daha iyi okunur. Oppo, buraya belgelenmemiş aidiyetlerle değil, ele aldığı sorunlarla dahildir.

Küme, 65 sanatçıyı kapsar. On dördü makalenin ana gövdesinde tartışılmıştır; diğerleri genişletilmiş kartografyayı oluşturur ve ancak Oppo'nun külliyatı ile dış kaynaklar özerk bir tezi desteklediğinde geliştirilebilirler. Listede bulunmak; etki, kişisel ilişki veya aidiyet anlamına gelmez.

İlk koordinatlar

Santomaso, renkte görünür olanın hafızasını korur; Tancredi işareti ışıklı alanlara dağıtır; Scanavino onu düğümde yoğunlaştırır; Sanfilippo ve Scialoja yazıları ve izleri araştırır. Bice Lazzari yüzeyi ritim ve aralığa kadar kurutur. Oppo, eşdeğer bir amblem sabitlemeden tüm bu eşiklerden geçer.

Dilin dönüşümleri

Uncini, beton ve demiri yapı olarak benimser; Consagra ve Colla; cephesellik, boşluk ve montajı sorgular; Mario Nigro ağları ve ilerlemeleri düzenler; Marca-Relli kolajı resimsel bir kütle olarak kullanır. Oppo'nun rölyefi ise imge, zanaat ve düzenleme arasında kirlenmiş bir tutkuyu korur.

Destek, mekân ve yöntem

Fronzoni, Steiner ve Grignani, modern grafiğin resme basit bir hizmet olmadığını kanıtlar. Yöntem, tipografi, fotoğraf ve algı mesajı dönüştürür. Munari, Veronesi, Pintori, Mari ve Sottsass, sanat, iletişim ve nesne arasındaki ilişkiyi daha da genişleterek, Oppo'nun tasarım pratiğini okumak için en sağlam bağlamı sunar.

Kümenin sınırları ve açılımları

Accardi, Capogrossi, Dorazio, Turcato, Vedova, Burri ve Fontana'nın külliyatta halihazırda belirli karşılaştırmaları mevcuttur. Harita bunları tekrarlamaz; aksine Morlotti, Birolli, Corpora, Novelli, Manzoni, Castellani ve sonraki nesillerle ilişkilendirerek kırılmaları ve süreklilikleri vurgular.

Bir deneme alanı olarak Augusto Oppo külliyatı

ASO-0537, Harf Kalıpları, 1960, Tuval üzerine karışık teknik. 1960 tarihli Harf Kalıpları, ışığı eşitsiz bir şekilde emip geri yansıtan koyu gri tonları üzerine inşa edilmiş, neredeyse tamamen monokrom bir yüzey sunar. Resimsel zemin üzerinde izler, kazımalar ve rölyefler üst üste biner: sık dokularla işaretlenmiş bantlar, dikdörtgen segmentler ve uzatılmış formlar, hemen okunabilir harfler oluşturmaksızın farklı yönelimlere göre dizilirler. Pürüzsüz alanlar ile oyulmuş veya yükseltilmiş kısımlar arasındaki kontrast düzensiz bir ritim yaratarak, imgenin bir temsilden ziyade maddi bir yapı olarak yüzeye çıkmasını sağlar. Augusto Salvatore Oppo tarafından tuval üzerine karışık teknikle gerçekleştirilen eser, Sassari Ulusal Pinakoteği'ne bağışlanmıştır. İtalyan soyutlaması, işaret, mekan ve tasarım kültürü üzerine yapılan incelemede belirleyici veri, yapının kişisel olmayan bir şemaya dönüşmeden görünür kalma biçimidir.

ASO-0043, Siyah Alfabe, 1972. Augusto Salvatore Oppo, Siyah Beyaz Kompozisyon, 1972. Eser; siyah işaretleri, gri alanları ve aydınlık şeffaflıkları, dikey sekanslar ve çizgisel kırılmalarla kesişen yoğun bir yatay partisyonda düzenler. Yapı, soyutlama, iz ve baskı arasında asılı kalan grafik ve deneysel bir karakteri korur. Burada karşılaştırma, biçimin işleviyle ilgilidir: alanı ölçer, keser ve yönlendirir; tarihsel bir türetmeyi kanıtlamaz.

ASO-0057, Asma tavan frizi, 1968, Belirtilmemiş destek üzerine karışık teknik. 1968 yılında gerçekleştirilen Asma Tavan İçin Friz, yaklaşık bir metreye otuz santimetre boyutlarında dört panelden oluşan, 380 × 30 cm boyutlarında dekoratif bir öğedir. Modellenmiş ve boyanmış strafor, hafif gölgelerle ışığın geçişini kaydeden açık renkli yüzeyiyle, oluklar, çizgiler ve çeşitli gerilimdeki formlarla kesişen sürekli bir rölyef oluşturur. Panellerin taranması, frizin ritminde düzenli kesintiler yaratırken, koyu çivit mavisine boyanmış taşıyıcı yapı ve bitişik duvarlar, frizin sınırını belirleyip renk kontrastını artırır. Eser, İtalyan soyutlaması, işaret, mekan ve tasarım kültürünü tek bir etikete indirgemeyi engeller: destek, kenar ve aralıklar farklı sorumluluklar taşımaya devam eder.

ASO-0539, Mathesis dergisi kapağı, t.y.. Haziran 2015 tarihli Mathesis dergisinin 24 numaralı kapağı, başlığı ve yapım yılı henüz tanımlanmamış olan bir Augusto Salvatore Oppo eserini yeniden üretir. Neredeyse siyah bir zemin üzerinde yan yana dizilmiş formlar bulunur: solda hem organik hem de parçalanmış bir profile sahip açık renkli bir figür, ardından uzatılmış öğeler, kapları andıran silüetler ve beyaz, aşı boyası, turuncu, kırmızı ve mavi yansımalarla kesişen dikdörtgen yüzeyler. Gölgeli alanlar ile farklı dokuların önerdiği malzemeler arasındaki kontrast, her formun fondan tamamen ayrılmadan ışık parıltılarıyla ortaya çıktığı sıkı bir kompozisyon oluşturur. Editöryal fotoğraf, imgenin yayındaki varlığını belgelerken, orijinal eser yeniden konumlandırılmamıştır. İlgililik, ele alınan sorundan doğarken; teknik, ölçek ve kronoloji analojinin sınırını belirler.

ASO-0581, Figüratif Sahne ve Mimari Yapılar İçeren Panel, t.y., Rölyef işlenmiş strafor. Avukat Luigi Oppo tarafından kendi hukuk bürosu için sipariş edilen, 100 × 200 cm boyutlarında, rölyef işlenmiş strafor dikey panel. Eser, Carta de Logu'nun ilanıyla bağlantılı, Sardunya tarihinin sembolik figürü ve Arborea yargıcı Eleonora d'Arborea'ya saygı duruşunda bulunur. Bu geçiş, Oppo'ya özgü bir çözümü okunabilir kılar: biçim, hafızaya ve değişime açık kalmaya devam eder.

ASO-0567, Eş Merkezli Ritimler, t.y., akrilik boyalı metal levha. Akrilik boya ile boyanmış metal levha üzerinde, beyaz, pembe ve kırmızı-mor kavisli şeritler, yakın tekrarlarla siyah bir zemini geçer. Eş merkezli ızgaralar üst üste biner ve bükülür, yanlara doğru genişliyor ve merkezi eksen boyunca dönüyormuş gibi görünen optik hacimler oluşturur. Çizimin hassasiyeti, küçük kalınlık varyasyonlarıyla bir arada bulunur ve ritmi sıkı ama mekanik olmayan bir hale getirir. Keskin kontrast ve yörüngelerin sürekliliği, düz yüzeyi hareket ve görünür derinlik yoluyla algılanan dinamik bir alana dönüştürür. Katalog fişi, belgelerin doğrulamadığı şeyleri varsayımlarla doldurmaktan kaçınarak, görünür olan üzerine tartışmaya olanak tanır.

Kümedeki 65 sanatçı

Tablo bir sıralama değildir ve denklikler önermez. Editöryal rol; halihazırda yayınlanmış bireysel karşılaştırmaları, yenilerini, bu sütunda yer alan esaslı derinlemesine incelemeleri ve bağlam için ayrılmış harita varlıklarını birbirinden ayırır.

Açık bir soyağacı, bir etkiler listesi değil

Harita kasıtlı olarak gözden geçirilebilir kalmaktadır. Yeni belgeler, sergiler ve katalog edinimleri bir sanatçıyı bağlamdan güçlü karşılaştırmaya taşıyabilir; aynı şekilde, bugün makul olan bir analoji, eserler tarafından desteklenmediği takdirde yeniden boyutlandırılabilir.

Tarihsel-eleştirel değer isim sayısına değil, ayrımların kalitesine bağlıdır. Augusto Oppo'nun yörüngesi, çevreyi bir gecikmeye, kanonu ise bir değer sertifikasına dönüştürmeden, paylaşılan sorunlara ve farklılaşan çözümlere karşı gözlemlendiğinde derinlik kazanır.