Miasto w rozpadzie

Miasto rozpływa się w czarnych i błękitnych obrzeżach, pozostawiając jedynie bloki, otwory i refleksy. Wewnętrzny prostokąt w odcieniach błękitu i czerni otacza szeroki jasny margines. Po lewej gromadzą się ciemne bloki, białe otwory i krótkie pionowe znaki, uporządkowane bez wspólnego konturu. Po prawej dominuje duża czarna owalna forma, w którą wnikają białe, zielone i ochrowe obszary, sugerując zarys przypominający maskę, lecz nie określając go w pełni. Zacieki, przejścia tonalne i przetarte krawędzie łączą obie połowy: formy zdają się wyłaniać z błękitu i natychmiast rozpływać, w równowadze między nieprzejrzystą gęstością a nagłymi świetlistymi otwarciami.